Η δίχως ενοχές επιστροφή της ΔΥΝΑΜΗΣ ( ΑΞΙΑ 18.02.2017)

Η δίχως ενοχές επιστροφή της ΔΥΝΑΜΗΣ.

Μπαίνοντας πια για τα καλά στο 2017 και με βάση όσα προηγήθηκαν το 2016, μπορούμε να πούμε ότι τα πολιτικά κι οικονομικά γεγονότα επιβεβαιώνουν την επιστροφή της λέξης «ΔΥΝΑΜΗ». Δίχως ενοχές αλλά κυρίως προκαλώντας όλο κι αυξανόμενη γοητεία, η λέξη αυτή που από το ίδιο της το ρήμα «δύναμαι» , μπορεί εύκολα να περάσει από τη θετική κατάσταση (αυτήν του προσπαθώ, επιχειρώ, συμπεριφέρομαι αυτογνωσιακά, αναζητώ τη βελτίωση κλπ) σε μια αρνητική έως κι επικίνδυνη (επιβάλλονται , ηγεμονώ, γίνομαι αυταρχικός κι όλα τα ανάλογα με δυσάρεστες συνέπειες για την ελευθερία και τη δημοκρατία) , μοιάζει πλεόν ν’ αποτελεί σιγά-σιγά τον όρο-κλειδί που καθρεφτίζει το σημερινό πνεύμα της Πολιτικής αντίληψης και διακυβέρνησης παγκοσμίως. Η νίκη του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου είναι το κεντρικό σημείο αναφοράς που συμβολίζει αυτήν την προαναφερθείσα αλλαγή όπου ο νόμος του πιο δυνατού μοιάζει να είναι η φυσιολογική στάση των βασικών ηγετών του πλανήτη. Όσο για βασικές αρχές όπως είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου, η ισότητα των πολιτών, η προστασία του περιβάλλοντος, η κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη κτλ, φαίνεται να περνουν σε δεύτερη μοίρα καθώς και προέχει σε όλα η «ΔΥΝΑΜΗ». Στη Συρία οι ρωσικές κι ιρανικές δυνάμεις νίκησαν στο Χαλέπι, ακόμη κι αν χρειάστηκε να σκοτωθούν πολλοί αθώοι και να καταστραφεί η πόλη. Ο Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε το αποτυχημένο πραξικόπημα της νύχτας της 15ης με τη 16η Ιουλίου για να επιβάλλει την ηγεμονική Δημοκρατία του φυλακίζοντας και φιμώνοντας τους αντιφρονούντες. Ο Πούτιν επιβάλλει δυναμικά την ατζέντα του στη Μέση Ανατολή και στα σύνορα με την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ ταυτόχρονα φροντίζει τη φιλία του με τον Τραμπ ώστε να χτυπηθεί ριζικά η τρομοκρατία και να ανοίξει ο χώρος για επιστροφή στην οικονομία των «μεγάλων μπίζνες». Αυτή η επιστροφή της «ΔΥΝΑΜΗΣ» προκαλεί κάτι σαν λατρεία και θαυμασμό στους λαϊκιστές ηγέτες ,Ευρωπαίους και μη και ταυτόχρονα γοητεύει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου και του εκλογικού σώματος. Άλλωστε οι επιδόσεις των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων το επιβεβαιώνουν. Ψηφίζοντας υπέρ του Brexit , του Τραμπ και αυξάνοντας τα ποσοστά στους ηγέτες της φιλοσοφίας της «ΔΥΝΑΜΗΣ» οι χαμένοι κι αποκλεισμένοι από την κακοδιαχείριση των επί τριάντα χρόνια τουλάχιστον διοικούντων της παγκοσμιοποιημένης Ελίτ πετυχαίνουν δύο παράλληλα πράγματα: από τη μία εκτονώνονται και τιμωρούν – από την άλλη έχουν τάση εσωστρέφειας με κίνδυνο να περάσουν από την άρνηση του «άλλου» και του «διαφορετικού» στον εθνικιστικό, κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό αυτισμό. Οι μαζικές οργισμένες αντιδράσεις του κόσμου, ο οποίος ακόμα παραμένει εν βρασμώ, δεν ανέχονται κανένα κόμμα ή ηγέτη ως τώρα να τις καθοδηγήσει. Οι αντιπάθεια της ευρείας μάζας για τα «παραμύθια» των «προοδευτικών» που πλούτισαν στις πλάτες των λαών και των εργαζομένων, κινδυνεύει, αν δεν μπει σε μια ορθή πορεία αυτοσυνείδησης, να παίξει το παιχνίδι του τζιχαντισμού δικαιώνοντας τη στρατηγική του. Τι ήθελε ο Τζιχαντισμός; Να επιβάλει το φόβο στην ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία. Και σχεδόν το πέτυχε. Στο πνεύμα και την καρδιά των πολλών πολιτών κυριαρχεί ο φόβος για την ταυτότητά τους, την ασφάλεια και τη διασφάλιση της εργασιακής του δυνατότητας. Και πως αντιδρούν εκτός από τη δυναμική απόρριψη της παγκοσμιοποιημένης ελίτ; Επιστρέφουν στις παραδοσιακές ήδη γνώριμες εθνικές και θρησκευτικές αξίες. Κι αν μεν αυτό έχει βάση ως επιστροφή στις ρίζες για ν’ αναπνεύσουν εκ νέου μέσα από το πνεύμα των αρχών του νοήματος της «ΕΣΤΙΑΣ» (της αγκαλιάς όπου κάποιος θα νιώσει ζέστη κι ασφάλεια), εντούτοις αν γίνει αυτοσκοπός κινδυνεύει να εμποδίσει τον πολίτη να συνεχίσει το γόνιμο διάλογο με το διαφορετικό,ν’ανοιξει τα φτερά του να συνομιλήσει άφοβα , ακόμη και με το αντίθετο .Και κάτι τέτοιο δεν βοηθά στη δημιουργική εξέλιξη του ατόμου και της κοινωνίας. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη το διάλογο, τον πολιτισμό, τη σωφροσύνη, το άνοιγμα, την καλλιέργεια και τον εμπλουτισμό και όχι τη μόνιμη εσωστρέφεια και την ταύτισή του μόνο τη «ΔΥΝΑΜΗ». Γιατί μόνο μέσω αυτής της τελευταίας κινδυνεύει να χάσει τελείως την ανθρωπιά του και να ζει με τον κυνισμό, την απανθρωπιά και τη μηχανική τεχνικότητα ως τη μόνη πραγματικότητά του. Θα ήταν τόσο μα τόσο θλιβερό κάτι τέτοιο.
Δ.Δαββέτας
Καθ. Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής, εικαστικός