Mar 012019
 

Μόλις τελειωσε η συνετευξη μου στην γαλλική διαδυκτιακη τηλεόραση . Σας την παραθέτω ολόκληρη . Ιδιαίτερα ευγνώμων για την διάσταση που πήρε στα γαλλικά ΜΜΕ και κυρίως για την προβολή μου ως Έλληνας πουχει συνδέσει αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα με τον σύγχρονο κόσμο . Ευχαριστώ τον Γάλλο δημοσιογράφο που με τίμησε . Mon interview entier.Merci pour mon portrait qui m ont fait. My interview in French tv.

 

 

Mar 012019
 

Η Γαλλογερμανικη συμμαχια σήμερα.

Η κρίση των κίτρινων γιλεκων προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί σοβαρές ζημιές στο Γαλλικό εμπόριο . Επίσης έχει βλάψει πολύ την διεθνή εικόνα της Γαλλίας. Οι τηλεοράσεις παγκοσμίως δείχνουν εντυπωσιακές σκηνές : την αψίδα του Θριάμβου , αυτό το σπουδαίο ιστορικό μνημείο ναχει καταστραφεί σε κάποια σημεία του. Επίσης γνωστς εμπορικά κέντρα κέντρα του Παρισιού οπως η Place Vendôme ναναι κατά καιρους διαλυμένα. Η ιδέα ότι οι Γάλλοι είναι ένας λαος που δύσκολα μπαίνει σε τάξη αρχίζει να ριζώνει για τα καλά. Αυτό όμως προκαλεί και φόβο στις επενδύσεις . Οι επενδυτές παρότι γοητεύτηκαν εξ αρχης από τον πολιτικό φιλο-επιχειρηματικό λόγο του Μακρον τώρα διστάζουν μετά τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα τα οποία δεν λένε ακόμη να σταματήσουν. Η προτεραιότητα λοιπόν του Γάλλου προέδρου τώρα είναι να ξαναχτίσει ένα νέο κοινωνικό-οικονομικό μοντέλο , το οποίο να είναι αποτελεσματικό και κατανοητό από τους πολιτες . Ένα κρατος που ξοδεύει λιγότερα αλλά που ταυτόχρονα προστατεύει τους πιο αδύνατους. Αλλά και η εξωτερική του πολιτική χρειάζεται σταθερές επιλογές . Φτανει πια αυτή η μανια των Γάλλων να ηθικολογούν πολιτικά. Προς τα που λοιπόν πρέπει να στραφούν οι Γάλλοι;
Στις ΗΠΑ;
Ο Τραμπ δεν μοιάζει ν’ακουει με σεβασμό τον Μακρον όπως έκανε ο Νιξον το 1969 στο Παρισι μπροστά στον στρατηγό Ντε Γκωλ. Ο Αμερικσνος προεδρος δεν σταματά τα περιπαιχτικά twitter του εναντίον του Γάλλου προέδρου.
Προς στην Κίνα;
Ο Κινεζος προεδρος κυταζει μόνο προς την Αμερική και βλέπει την Γαλλία ως ένα είδος μεγάλου μουσείου για τουρισμό , όχι τοσο ανταγωνιστική οικονομικά .
Προς στην Ρωσσια;
Η Μόσχα σέβεται μεν την Γαλλια , του Αλεξάνδρου Δουμα και των γραμμάτων και τεχνών . Αλλά ο Πούτιν είναι απογοητευμένος από τον Μακρον. Θα τον ήθελε με μια πολιτική λιγότερο προσκολλημένη στην Αμερική όσον αφορά τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσσιας.
Προς στην Αγγλία;
Παρά την αμυντική Γάλλο-αγγλική στρατιωτική συμφωνία από την εποχή των Σαρκοζί- Κάμερον , τα προβλήματα του Μπρεξιτ δεν φαίνεται να λύνονται εύκολα.
Μένει η Γερμανία .
Είναι μ’αυτην που η Γαλλια είχε μια παραγωγική βιομηχανική συνεργασία . Κατασκευασαν απο κοινού την Airbus που ανταγωνίστηκα την Boeing . Είναι με τους Γερμανούς που οι Γάλλοι έχουν κοινό νόμισμα που ανταγωνίζεται το δολάριο κι είναι μ’αυτους που προς το παρόν αντιστέκονται στην ηγεμονική εξάπλωση της Κίνας. Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη επιλογή για την Γαλλια στα πλαίσια πάντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης , παρά η όλο και πιο στενή συνεργασία της με την Γερμανία. Από αυτήν μπορεί να μάθει πως θ’αντιμετωπισει τις κοινωνικοοικονομικές της κρίσεις και μαζί μ’αυτην μπορούν να πορευτούν σε ακόμη μεγαλύτερη τεχνική και τεχνολογική έρευνα , έρευνα καινοτομικών δράσεων στην ενεργητική τους πολιτική , στο κλίμα , στην κυβερνοαμυνα η στον πολιτισμό με ιστορικές ρίζες και πρωτοποριακές διαθέσεις . Και προς τα εκεί δείχνουν να πηγαίνουν τα πράγματα . Η ανάγκη οδηγεί Γαλλία και Γερμανία να βάλουν στην άκρη τις παληες ιστορικές τους έχθρες και να συμπορευτούν για το καλό τους κι αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως είναι προς το παρόν . Γιατί σύντομα θαχουμε εσωτερικές αλλαγές στον Ευρωπαϊκό σχεδιασμό . Οι Ευρωεκλογές είναι κοντά .

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης φιλοσοφίας της Τέχνης , ποιητής , εικαστικός.

Mar 012019
 

Το φάντασμα των Κούρδων στοιχειώνει τον Ερντογκάν

Ο Ταγίπ Ερντογκάν στις 26 Μαρτίου δήλωνε επισήμως ότι η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή ένωση παραμένει ένας στρατηγικός στόχος . Αυτή η δήλωση έχει διπλή ανάγνωση : καταρχήν κατευθύνεται προς το τουρκικό κοινό.

Ο Ερντογκάν δεν θέλει να’ναι αυτός πρώτος που θα διακόψει τις διαπραγματεύσεις με τις Βρυξέλλες. Θα προτιμούσε αν γινόταν κάτι τέτοιο να γίνει από την μεριά των Ευρωπαίων. Έτσι κατά δεύτερο λόγο θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του θύματος και να φωνάξει ότι η Χριστιανική Ευρώπη δεν θέλει τους Μουσουλμάνους.

Οι στατιστικές πάντως παραμένουν διχασμένες ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση: Μια σχετική πλειοψηφία Τούρκων θέλει την ένταξη της Τουρκίας κι οι υπόλοιποι όχι. Όσοι την θέλουν το κάνουν γιατί έτσι πιστεύουν ότι θα υπάρξει πολιτική σταθερότητα στην χώρα. Πολλοί απ’αυτούς είναι με το κόμμα του Ερντογκάν. Συνεπώς δεν μπορεί να τους αγνοήσει ο Τούρκος πρόεδρος ως ψηφοφόρους του και με την πρώτη ευκαιρία δηλώνει την στρατηγική της Τουρκικής ένταξης στην Ευρώπη ως στρατηγική σε βάθος.

Το πραγματικό του όμως πρόβλημα είναι οι Κούρδοι. Στο θέμα αυτό βαδίζει σύμφωνα με την θέση των μεγάλων πρωταγωνιστών της περιοχής. Αν οι Ρώσοι για παράδειγμα δεν είχαν δώσει το πράσινο φως, οι Τούρκοι στρατιώτες δεν θα είχαν ποτέ εισέλθει στο Αφρίν. Ρώσοι κι Αμερικανοί «συμφώνησαν » να περάσει το Αφρίν στα χέρια των Τούρκων.

Το επόμενο στάδιο στην περιοχή είναι η περιοχή Μανμπίζ. Ίσως εκεί οι Αμερικανοί επιβάλουν στους Κούρδους της οργάνωσης YPG ν’αποσυρθούν από τα σύνορα και να πάρει την διοίκηση μια τοπική αρχή. Ταυτόχρονα όμως υπόσχονται μ’εγγύηση στους Κούρδους την παρουσία τους στον Ευφράτη . Μ’αυτή τη διπλή μοιρασιά όλοι φαινομενικά θάναι ικανοποιημένοι.

Το κουρδικό ζήτημα  στοιχειώνει τους Τούρκους και τον Ερντογκάν . Η Τουρκική γνώμη επιδοκιμάζει τις επελάσεις και τους αντί-κουρδικούς πολέμους του προέδρου της. Φοβούνται όλοι γι’απώλεια εδαφών . Γι’αυτό και το νέο-οθωμανικό τους όνειρο επιστρέφει στην επικαιρότητα. Ο Ερντογκάν εκμεταλλεύεται κατάλληλα τις διεθνείς συγκυρίες. Η Δύση μοιάζει ανήμπορη να επέμβει όπως άλλοτε σ’εκείνες τις περιοχές. Οι Ρώσσοι δεν τους αφήνουν και τιμωρούν τους Κούρδους για την φιλοαμερικανική τους στάση.

Απέναντι σ’ολ’αυτά υπάρχει δισταγμός της ΕΕ να καταδικάσει απερίφραστα την Τουρκική θηριωδία στο Αφρίν. Πολλοί μιλούν ότι φοβούνται τον εκβιασμό των Τούρκων με τους μετανάστες. Προσωπικά πιστεύω ότι ισχύει αλλά δεν είναι ο μοναδικός λόγος. Θεωρώ ότι τους δίνουν το Αφρίν και για εσωτερική κατανάλωση αλλά και για να τους κάνουν να μην αντιδράσουν πάλι στο θέμα του αερίου στην Κύπρο. Άλλωστε απερίφραστα η ΕΕ δήλωσε , όπως κι η Αμερική, ότι η Κύπρος έχει κάθε δικαίωμα να κάνει έρευνες στα νόμιμα ύδατα της.

Θα δούμε λοιπόν αν θ’αντιδράσουν το ίδιο απέναντι στους Γάλλους ή Αμερικανούς που τις επόμενες εβδομάδες θαρθούν για έρευνες. Αλλά και το θέμα της απειλής της εξόδου της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ  δεν το πιστεύω. Γιατί οι ζημιές που θα υφίστατο η Άγκυρα θάταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές της εξόδου της. Αυτό βέβαια δεν την εμποδίζει να εμφανίζεται ως το «κακό» παιδί της Ατλαντικής συμμαχίας, είτε παίρνοντας πυραύλους από τους Ρώσους, είτε συλλαμβάνοντας παράνομα τους δυο Έλληνες στρατιώτες για να  τους χρησιμοποιήσουν εκβιαστικά ως αντάλλαγμα για τους 8 Τούρκους που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα.

Αν όμως ολ’αυτά είναι προϊόν της αυταρχικής , δικτατορικής πολιτικής του Ερντογκάν και μιας νέο-οθωμανικής του ουτοπίας, αυτό που διακυβεύεται κυρίως  πίσω από την πολιτική του είναι ο Κουρδικός φόβος. Φωνάζει ο Σουλτάνος κι απειλεί γιατί φοβάται ότι η πιθανή απώλεια εδαφών από τους Κούρδους θα τον βάλει αντιμέτωπο μ’ένα νέο, άλλου τύπου, Ανατολικό ζήτημα. Κι αυτό είναι ένα βαθύ ψυχικό συλλογικό Τραύμα της σύγχρονης Τουρκίας .

Mar 012019
 

Προσαρμοστείτε”: διαταγή του Νεοφιλελευθερισμού .

Το πρόσφατα εκδοθεν βιβλίο της Μπάρμπαρα Στιγκλερ είναι άκρως αποκαλυπτικό για τους κανόνες που προέρχονται από την επιτακτική γύρω μας φράση “προσαρμοστείτε”.Αυτή η επιταγή μας έρχεται από την Αμερική . Εκεί το πολιτικό λεξιλόγιο έχει αναμειχθεί με το βιολογικό . Μ’αποτελεσμα: σ’ενα κόσμο μόνιμης ” εξέλιξης” και “μετασχηματισμού” ο ανταγωνισμός ναχει κορυφωθεί σ’αγρια μορφή. Στην Ευρώπη ακόμη , όπου πολιτική και βιολογία προς το παρόν διαχωρίζεται, τα πράγματα αυτης της Υβριδικης στασης δεν είναι τόσο άγρια.
Πρέπει εδώ να ξεχωρίσουμε εξ αρχης τον κλασσικο Φιλελευθερισμο από τον σημερινό αριστεροδεξιο Νεοφιλελευθερισμο. Ο πρώτος , βασισμένος στην κλασσικη Ελληνική διαλεκτική σκέψη θέσης-αντίθεσης , δίνει αξια στον Πολιτικό “αγώνα” ως βάση της Δημοκρατίας . Ο δεύτερος γεννήθηκε στα χρόνια του ’30 ως απάντηση στην θεωρούμενη αποτυχία του κλασσικου Φιλελευθερισμού να λύσει την κρίση του 1929. Τότε γεννήθηκε η ιδέα ότι το κρατος πρέπει να πάρει στα χέρια του τους κανόνες του παιχνιδιού και να τους επιβάλλει. Δεν πρόκειται για καπιταλιστική συνωμοσία όπως μερικοί μόνιμα κι εύκολα καταγγέλουν. Πρόκειται για φιλοσοφική αντίληψη που πιστεύει ότι έτσι θα υποχρεώσει σε προοδευτική αλλαγή και κινητικότητα τον κόσμο. Γι’αυτο και προτάσσονται όροι όπως ” ισότητα ευκαιριών “, “μεταρρυθμίσεις”. Ενώ στον κλασσικο Φιλελευθερισμό στόχος ήταν ο Μαρξισμός εξ αιτίας της τελεολογικης του αντίληψης της Ιστορίας και επιδιωκόταν ένα αξιολογικό κρατος ουδέτερο , στον Νεοφιλελευθερισμό οι μεταρρυθμίσεις η οι “αριστερές” επαναστάσεις , επιδιώκουν την απόλυτη επιβολή των στόχων τους στ’ονομα της” εξέλιξης” της ζωής.Προδιδεται έτσι ακόμη κι ο Δαρβινισμος που ήθελε μια ανθρώπινη εξέλιξη πολυκατευθυντικη. Δεν υπάρχει στον Νεοφιλελευθετισμο βοήθεια από φυσικές πηγές όπως έλεγε ο Αντάμ Σμιθ. . Υπάρχει μόνο η επιβολή “προσαρμογής” κι επανεκπαίδευσης για τις ανάγκες των αγορών. Ο σημερινός Νεοφιλελευθερισμός όπως εξελίσσεται κι επιβάλλεται είναι παιδί των θεωριών του Walter Lippmann (1889-1974). Υποστήριζε αυτος ότι οι μάζες ( ο παληος λαος) είναι απαθείς , ατομικοποιημένες κι ετερογενοποιημενες. Κι εφόσον είναι έτσι πρέπει να φτιάξουμε μια Δημοκρατία δίχως την γνώμη του “λαού-μάζας”αλλά με την βοήθεια των ΜΜΕ.Αυτα πρέπει ναναι με κεντρικό ρόλο υπό έλεγχο και να παιδαγωγούν για τις μεταρρυθμίσεις. Ο πολίτης είναι κάτι το ξεπερασμένο . Τον ρόλο παίζει πια ο “ειδικός ” που θα κατευθύνει την “μάζα-λαό” στην πολιτικά ορθή κατεύθυνση. Η παληα σχέση αντιπροσώπων λαού και λαϊκής γνώμης τώρα εμπλουτίζεται από την υποχρεωτική παρουσία των ειδικών δίπλα στους λαϊκούς αντιπροσώπους , ώστε να επανεκπαιδευτεί υποχρεωτικα ο “λαός-μάζα” στο νέο του περιβάλλον. Αυτή η φιλοσοφία στηρίζεται στην πολιτισμική στέρηση των πολιτών ώστε να μην έχουν φυσικές ανάγκες όπως πχ η ” εκ φύσεως επιθυμία για μάθηση”( Αριστοτελης”) η η ανάγκη για παύσεις ευχαρίστησης στον χρόνο εργασίας κλπ.Το τεχνολογικό παραλήρημα εξαφανίζει κάθε ενθρωπινο υπολείμμα.Και πριμοδοτεί δολια την πολιτισμική καθυστέρηση η έλλειμα . Αποξενώνει τον άνθρωπο από το φυσικό του περιβάλλον. Γι’αυτο και στην παιδεία δίνεται προτεραιότητα στην τεχνική κι όχι ανθρωπιστική εκπαίδευση ( δες τε σημερινή κυβέρνηση), στην κινητικότητα κι όχι στην γνωση.Ο πολιτης ασθενής πρέπει ν’αυξησει τις επιδόσεις του ώστε ναναι ανταγωνιστικός . Μιλάμε δηλαδή για ” πολιτική ευγονία ” νέου τύπου . Ο αριστεροδεξιος Νεοφιλελευθερισμός στηρίζεται σε μια εσχατολογικη αντίληψη που θέλει έναν κόσμο παγκοσμιοποιημένο με την κατηγοριοποίηση της εργασίας εξ αρχης, την εξάπλωση των συναλλαγών και την ανταγωνιστικότητα στ’ακρα. Γι αυτό και η παραδοσιακή αντίθεση αριστερας-δεξιάς έχει αντικατασταθεί από τους όρους προοδευτικός-συντηρητικός αντίστοιχα. Η απειλή της έλλειψης πολιτισμικών αξιών στην υπηρεσία μιας τεχνικής ειδικευμένης παγκοσμιοποιημένα και πως αυτή μπορεί ν’αντιμετωπιστει ,είναι το ουσιαστικό ζητούμενο σήμερα για την ανθρωπότητα.

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης Φιλοσοφίας της Τέχνης , ποιητής, εικαστικός.

Mar 012019
 

Ο Ρεσίπ Ερντογαν εκμεταλλεύτηκε το αποτυχημένο και κάπως αφελώς και «θεατρικά » στημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου στην Τουρκία, για να κάνει ο ίδιος με την σειρά του ένα πραγματικό «πραξικόπημα «που σε λίγο καιρό άλλαξε την χώρα του σε μια Ισλαμική Δημοκρατορια. Το δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου του 2018 έβαλε τέλος σε 95 χρόνια κοινοβουλευτισμού , ιδρύοντας ένα υπερπροεδρικό καθεστώς . Ο πρόεδρος του κράτους διοικεί πια την κυβέρνηση , τον στρατό , τος μυστικές υπηρεσίες και επίσης το κόμμα του ΑΚΡ. Και το κάνει νόμιμα όπως όταν επεμβαίνει και στην δικαιοσύνη η στην εκπαίδευση . Σ’ όλη την ζωή της Τουρκίας ο Τούρκος πρόεδρος επεμβαίνει ως δημοκρατικά εκλεγμένος αυτοκράτορας . Όπως κι είναι λογικό , η εξέλιξη προς μια ισόβια προεδρία προκάλεσε και την ναρκισσιστική ριζοσπαστικοποίηση της.

Στο εσωτερικό της χώρας , η καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι η ισλαμοποίηση της κοινωνίας άρχισαν να τρέχουν με γρήγορο ρυθμό . Πάνω από 50000 άτομα συνελήφθησαν κάτω από σκοτεινές συνθήκες . Πάνω από 150000 υπάλληλοι απελύθη καν. Αναρίθμητα σχολεία και πανεπιστήμια έκλεισαν. Αντιπολιτευτικά μέσα ενημέρωσης φιμώθηκαν και πολλές επιχειρήσεις κατασχέθηκαν και δόθηκαν στα χέρια ολιγαρχών φίλων η οικείων του Ερντογαν κατά τα πρότυπα του Πούτιν. Η διοίκηση κι η εκπαίδευση ισλαμοποιηθηκαν.

Στο διεθνές επίπεδο , ο Τούρκος πρόεδρος , οραματίζεται την επανίδρυση του οθωμανικού » μεγαλείου» και στοχεύει να επιβληθεί σαν ο ηγέτης του σουνιτικού κόσμου , μέσα από την ιδιαίτερη σχέση του με τους αδελφούς μουσουλμάνους εναντίον της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου. Στρατηγικά επίσης θέλει να ηγηθεί του σουνιτικού δημοκρατορικου άξονα εναντίον της Δύσης συμμαχώντας ( έστω κι εν είδει λυκοφιλίας) με την Κίνα, το Ιράν και βέβαια κυρίως την Ρωσία.

Ο νέος σουλτάνος ενσαρκώνει την αμετροέπειά του εκτός των άλλων και με το παλάτι των 600 εκατομμυρίων δολαρίων που έχτισε στην Άγκυρα.
Κι όμως υπάρχει μια Αχίλλειος πτέρνα στον Ερντογαν. Είναι η οικονομία. Μπαίνει σε ύφεση λόγω της ανεξέλεγκτης στρατηγικής της ανάπτυξης που ο Τούρκος πρόεδρος εφάρμοσε για να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές και το δημοψήφισμα.

Η Τουρκία εμφανίζει όλα τα συμπτώματα μιας μεγάλης τραπεζικής και πιστωτικής κρίσης ανάλογης μ’ αυτήν του 2000-2001. Η ανεργία αγγίζει το 10% κι ένας στους πέντε νέους δεν βρίσκει δουλειά. Η μαζική έξοδος των κεφαλαίων προκάλεσε πτώση κατά 20%της λίρας και η πτώση στο χρηματιστήριο είναι πια πάνω από 20%! από την αρχή του έτους. Το σπιράλ της ύφεσης δεν φαίνεται να σταματά.

Η ευθύνη του Τούρκου προέδρου γι’ αυτή την κατάσταση είναι απόλυτη . Η πτώση της οικονομίας εξ αιτίας της μεγαλομανίας του Ερντογαν και των τεράστιων έργων που χρηματοδοτήθηκαν με εξωτερικό δανεισμό δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί. Το βέτο που ο ίδιος έθεσε εναντίον των φόρων τους οποίους θεώρησε εχθρικούς προς το Ισλάμ οξύνει ακόμη περισσότερο την τραπεζική και χρηματοπιστωτική κρίση της χώρας του στην υπάρχουσα στιγμή. Ο νεποτισμός του με το να βάλει τον γαμπρό του υπουργό οικονομίας κι ακόμη η άρνηση του σε κάθε μορφή αντιλόγου , ελέγχοντας ολοκληρωτικά την κεντρική τράπεζα ( CBRT) , τρέφουν ακόμη περισσότερο την δυσπιστία του κόσμου , των αγορών και των επενδυτών προς την Τουρκία. Το μπραντιφερ με τον Τραμπ μ’ αφορμή την απελευθέρωση του πάστορα Μπράνσον που κατηγορήθηκε άδικως «για κατασκοπεία και τρομοκρατία» , έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στις διαταραγμένες ήδη σχέσεις Τουρκίας-Αμερικής , επιτρέποντας στον Αμερικανό πρόεδρο να διπλασιάσει τους τελωνειακούς φόρους στις εξαγωγές αλουμινίου και χάλυβα από την Τουρκία στις ΗΠΑ.
Η Τουρκία σήμερα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση. Οι ανάγκες της περίπου για ένα χρόνο κυμαίνονται στα 230 δισεκατομμύρια δολάρια. Απ’ αυτά μόνο το Καταρ έδωσε 12 δισεκατομμύρια κι η Ρωσία 10 δισεκατομμύρια . Η αύξηση του επιτοκίου στα 24% που αποφασίστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου από την κεντρική Τουρκική τράπεζα (CBRT) έρχεται λίγο αργά και φτάνει την στιγμή που η Κεντρική τράπεζα χάνεται σε κλίμα διεθνούς δυσπιστίας. Τα πράγματα οδηγούν μοιραία στην εφαρμογή ενός σκληρού σχεδίου λιτότητας στο οποίο κατά ανάγκη θα μπει και το διεθνές νομισματικό ταμείο , όπως συμβαίνει παγκοσμίως ως σήμερα σ ανάλογες περιπτώσεις κρίσεων.

Η Κεμαλική ώρα που οδήγησε την Τουρκία το 1923 στην μοντέρνα εποχή υποχωρεί τώρα στην Ισλαμική αντιεξελιξη κι αντιμοντερνικοτητα της ώρας του Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος εγκλωβίζει την χώρα του σε μια αυταρχική, φονταμενταλιστική,»αυτοκρατορική» οπισθοδρόμηση. Η Τουρκία εμφανίζει σημάδια αρρώστου στην Μέση Ανατολή.

Mar 012019
 

ΗΠΑ -Κίνα : η μετωπική σύγκρουση .

Οι σχέσεις Κίνας -ΗΠΑ βρίσκονται από το 2016 σε ανοιχτή σύγκρουση . Στόχος: ποιος θαναι το παγκόσμιο αφεντικό. Ο Ντόναλντ Τραμπ στοχοποίησε την Κινα ως τον βασικό αντίπαλο της Αμερικής και ξεκίνησε εναντίον της έναν , εμπορικό , χρηματοπιστωτικό και τεχνολογικό πόλεμο . Πισω από την εικόνα μιας προστατευτικής στροφής κι επικοινωνιακών χτυπημάτων των ΗΠΑ , κρύβεται μια στρατηγική. Από την μια πλευρά οι διμερεις συμφωνιες σταθεροποιούν τις σχεσεις με συμμαχους οπως το Μεξικό, ο Καναδας, η Ιαπωνία, η Νοτια Κορέα κι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την άλλη πλευρά , η επιβολή νέων φόρων της τάξεως των 200 δισεκατομμυρίων δολλαριων στις κινεζικές εξαγωγές εξυπηρετεί μια πολιτική που θέλει να εμποδίσει την Κινεζική εξάπλωση.
Στο βιομηχανικό επίπεδο: την αναδιοργάνωση των αλυσίδων παραγωγής και την ενίσχυση των αμυντικών δραστηριοτήτων . Στο τεχνολογικό επίπεδο : η παρεμποδιση της επιτυχιας των προτεραιοτήτων του σχεδίου ” Made in China 2025″. Στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο: να εμποδιστεί ο έλεγχος των κινεζικών συμφερόντων σε διεθνές πλαίσιο. Στο γεωπολιτικό επίπεδο : να εμποδιστεί το Κινεζικό μοντέλο ” οι νέοι δρόμοι του μεταξιού”.
Από την Κινεζική πλευρά τώρα . Μετά την “ενθρόνιση”του Σι Ζινπιγκ στην αιώνια προεδρία του 19ου συνεδρίου του ΚΚ Κίνας, η Κίνα έχει ως πλάνο την παγκόσμια κυριαρχία ως το 2049. Εφαρμόζει μια σφαιρική στρατηγική. Επιβεβαίωσε του μονοπωλίου εξουσιας από το ΚΚ , επαναπροσανατολισμό της Ανάπτυξης προς τις Κινεζικές επιχειρήσεις , την υψηλής ποιότητας κατάκτηση του διαστήματος μέσα από μαζικές επενδύσεις , τον κυβερνοχώρο και την τεχνητή νοημοσύνη. Επίσης επιδιώκει την δημιουργία ισχυρού ναυτικού με την προσάρτηση της θάλασσας της Κίνας έτσι ώστε ν’απωθησει τος ΗΠΑ από την την Ανατολική πλευρά του Ειρηνικου . Χωρίς βέβαια να ξεχνά να προβάλλει το κινεζικό μοντέλο διακυβέρνησης μέσα από την προσπάθεια της να ελέγξει ουσιαστικές υποδομές χωρών ( ακόμη κι ολόκληρες χώρες μέσα από την οικονομία της) έτσι ώστε να ξαναγίνει η παγκοσμιοποίηση με κέντρο πια την Κινα. Ορθα διαπίστωσε ο Τραμπ ότι η είσοδος της Κίνας στην παγκόσμια αγορά δεν βοήθησε ούτε στον εκδημοκρατισμό της ούτε στην απόκτηση νοοτροπία της στην ελεύθερη οικονομία. Το όνειρο για ένα κρατος δικαίου στην Κινα δεν έγινε ποτε πράξη. Η επιθετική πολιτική των Αμερικανών έδωσε κάποια πρώτα αποτελέσματα . Χαμήλωσε ο κινεζικός ρυθμός Ανάπτυξης , είχαμε πτώση του χρηματιστηρίου της Σανγκάης, υπήρξε φυγή κεφαλαίων και ως συνέπεια δεν πραγματοποιήθηκαν πρότζεκτς που ανήκαν στην πολιτική των “νέων δρόμων του μεταξιού”. Δεν είναι όμως δεδομένη η νίκη των ΗΠΑ . Οι Κινεζικές αντιδράσεις μπορούν ναχουν επίσης επιπτώσεις στις ξένες επιχειρήσεις που δρουν στην Κίνα αλλά και στην αύξηση πληθωρισμού στην Αμερική. Επίσης η επιμονή της Κίνας ν’αναλαμβανει να εξωραΐσει με τον δικό της τρόπο διεθνεις επιχειρησεις η σχέδια που είχαν εγκαταλειφθεί μετά τον πόλεμο από τους Δυτικούς, μπορεί να οδηγήσει στην αλλαγή των δεδομένων της συμφωνιας των μεγάλων δυνάμεων το 1945.
Τα πάντα προς το παρόν χωριζουν Κίνα κι Αμερική . Το κοινό που έχουν είναι η επιθυμία τους να κυριαρχήσουν τον 21ο αιώνα. Το κύριο διακύβευμα αυτής της διαμάχης είναι η πολιτική ελευθερια την ώρα της παγκόσμιας ιστορίας και της ψηφιακής επανάστασης. Οι ΗΠΑ τότε μόνο μπορούν να νικήσουν όταν ξαναβάλουν σε λειτουργία τις αξίες και την ιστορία της ελεύθερης αγοράς που τόσο καλα γνωρίζουν.

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης φιλοσοφίας της τέχνης , ποιητής, εικαστικός.