May 252019
 

Με τον κρις Σπύρου στην πρώτη φωτό ( πρόεδρο Ανερικανικης Βουλης και ΑΧΕΠΑΝΣ ) και μεταξύ άλλων τους Νίκο Νικολοπουλο και τον εκλεκτό δημοσιογράφο Π. Ρηγοπουλο στην δεύτερη φωτό . Κατά την διάρκεια της εκδηλωσης για την γενοκτονια των Ποντίων .

#Ευρωεκλογες#Ευρωεκλογες2019 #δδαββετας #ψηφιζωΔαββετα #Euroelection2019#ddavvetas #votedavvetas

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, περιλαμβάνεται ο Demosthenes Davvetas, , τα οποία χαμογελούν, κουστούμι
Η εικόνα ίσως περιέχει: 5 άτομα, περιλαμβάνεται ο Demosthenes Davvetas, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται και κουστούμι
May 252019
 

Η Ευρώπη κι ο Αρθούρος Ρεμπώ

Του Δημοσθένη Δαββέτα,  καθηγητή φιλοσοφίας της Τέχνης και υποψήφιου Ευρωβουλευτή με την Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη

Σ’ ένα από τ’ αριστουργήματα της Παγκόσμιας λογοτεχνίας ‘το μεθυσμένο καράβι» ο κορυφαίος Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ, το 1871, έγραφε » Μου λείπει η Ευρώπη των παλιών αξιών». Εν όψει των Ευρωεκλογών την Κυριακή 26 Μαΐου, τι θα μπορούσε να σημαίνει μια τέτοια φράση και πως θα μπορούσε να φανερώσει την σημερινή ευρωπαϊκή κατάσταση με τα ισχυρά διλήμματά της ;

Η Ιστορική αναδρομή μας λέει ότι η σημερινή Ευρώπη είναι χωρισμένη στα δυο : από την μια μεριά έχουμε την Ευρώπη του πολιτισμού , αυτήν της Ιστοριας , των ποιητών, των φιλοσόφων , των επιστημόνων κι εφευρετών , κοντολογίς την Ευρώπη της ιστορίας και του πολιτισμού. Είναι η Ευρώπη των καθεδρικών ναών, των βιβλιοθηκών, η Ευρώπη του ορθολογισμού, της διαίσθησης , της πίστης και του κριτικού πνεύματος, που κατάφερε να βρει την ισορροπία μεταξύ ενστίκτου και σοφίας, μεταξύ εθνικού και παγκοσμιοποιησης. Σ’ αυτην θα δούμε ονόματα όπως Μπεηκον, Ντεκαρτ, Γαλιλαίο, Νιουτον, Τομας Μορ, Τζον Λοκ, Μπωντλαιρ, Ρεμπω , κλπ να συνδυάζουν ατομικές ελευθερίες μ ατομικά δικαιώματα , διαφωτισμό κι εκκλησιαστική παράδοση . Είναι η Ευρώπη του Ρουσσω , του Καντ , του Χέγκελ , του Νίτσε , του Ρενε Σαρ…..

Κι από την άλλη υπάρχει η Ευρώπη που δεν κατάφερε να εμποδίσει μέσα της την ανάπτυξη των ολοκληρωτισμών , της βαραβαροτητας του ολοκαυτώματος , της αποδόμησης. Παρά την ισχυρή ρίζα στον ανθρωπισμό , στον πολιτισμό , τα γράμματα και τις τέχνες , Η Ευρώπη μας απειλείται εκ νέου σήμερα από ένα άλλο στοιχείο αυτό της παγκοσμιοποίησης : μια παγκοσμιοποίηση που σαρώνει σαν ένας τυφώνας στο πέρασμα της έθνη , θρησκείες , παραδόσεις , πολιτισμικές μνήμες. Στην θέση τους η παγκοσμιοποίηση βάζει την «θεολογία»της Τεχνικής . Έναν τεχνολογικό ενθουσιασμό που φτωχαίνει, μέσα από την άκρατη εμμονή του κέρδους( και δεν είμαι εναντίον της ισορροπημένης του αναζήτησης) την πνευματική και πολιτιστική μας Ζωή. Μια παγκοσμιοποίηση που αφαιρεί την ενέργεια από το πολιτιστικό όνειρο και την επενδύει στο χρηματοπιστωτικό . Μιας παγκοσμιοποίησης που θεωρεί την κατανάλωση ως μέτρο ευτυχίας κι έχει εξοστρακίσει τα γράμματα και τις τέχνες από την πορεία προς την ευδαιμονία . Μετατρέπει έτσι τον άνθρωπο σ’ εργαλείο και του αφαιρεί τα αισθήματα η τις ιστορικές ριζες και τις παραδόσεις του πολιτισμού . Βαφτίζοντας όλη αυτή την «ανθρωπιστική» καταστροφή ως προοδευτικότητα , η παγκοσμιοποίηση με το λαμπυριζον αλλά όχι λαμπερό πρόσωπο , με το προγραμματισμένο σχέδιο της να διαλύσει την ατομικότητα και ο, τι ως τώρα ιστορικό την συνέθετε , είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις νεες γενιές . Η σημερινή παγκοσμιοποίηση δεν είναι οικουμενικότητα , δεν είναι » οίκος -που-μένει» ( οικουμένη) ο άνθρωπος . Γιατί του στερεί τις ριζες , την κάνει α-ριζο γυρολόγο , έτοιμο φτηνό εργάτη στο πουθενά και το οπουδήποτε. Κι όμως ξέρουμε καλά ότι μόνο όπου συνδυάστηκαν ριζες και ταξίδι με όνειρο την «επιστροφή» ( το σύμβολο του Οδυσσέα) , μόνο τότε υπήρχε ποιότητα δημιουργίας και καθημερινής ζωής. Κι η Ευρώπη που ως πρόσφατα γνωρίζαμε ήταν γέννημα της λογικής του Οδυσσέα κι όχι του α-Ριζου γυρολόγου . Να προσέξουμε λοιπόν ποιους στέλνουμε στις εκλογές της Κυριακής . Να στείλουμε πρόσωπα που αγαπούν την Ευρώπη , μια Ευρώπη που θέλει την πρόοδο δίχως να χάσει την μνήμη της , που θέλει την εξέλιξη και την οικουμενικότητα δίχως ν’αφησει ν’ αλωθεί στην παγκοσμιοποίηση το κάθε εθνικό στοιχείο . Μια νέα λοιπόν Ευρώπη , όπου θάναι Σπιτι μας κι όχι πέρασμα ανεξέλεγκτο και καταστροφικό .

May 192019
 

Η Ελβετία φοβάται την Ευρώπη

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης της Ευρωπαϊκής ένωσης . Άλλοι θέλουν να γίνουν μέλη της κι άλλοι επιχειρούν μια ιδιαίτερη εμπορική η θεσμική σχέση μαζί της δίχως να επιδιώκουν να γίνουν μέλη της . Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι όπως οι Βρετανοί που αποφάσισαν το Brexit. Στην δεύτερη περίπτωση , αυτήν της ιδιαίτερης θεσμικής κι εμπορικής σχέσης βρίσκεται η Ελβετία . Διαπραγματευόμενο ήδη από το 2014 , μεταξύ του ομοσπονδιακού συμβουλίου ( Ελβετικής κυβέρνησης ) και ΕΕ , το κείμενο αυτό της θεσμικής διαπραγματευτικής σχέσης έχει δημιουργήσει μεγάλη ένταση στους Ελβετούς πολιτες κι έχει εισάγει στην χώρα μεγάλη πολιτική αβεβαιότητα. Το καιριο ερώτημα των Ελβετών είναι : πρέπει να εγκαταλείψουν την εθνική τους κυριαρχία για ναχουν καλές σχέσεις με την ΕΕ η αντιθετως πρέπει να μείνουν σ’αποσταση από αυτήν;
Πολιτιστικά οι οκτώ εκατομμύρια Ελβετοί είναι Ευρωπαίοι όπως κι οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Σ’επιπεδο τώρα οικονομίας οι οπαδοί της ένταξης με την ΕΕ , μετά την μικρή ήττα που υπέστησαν από το δημοψήφισμα του 1992 ( ψήφισαν με 50,3% όχι στην ένταξη) τώρα δείχνουν αποδυναμωμένοι και λιγοστεύουν . Άλλωστε το χαμηλό ποσοστό ανεργίας (2,7%) , ο επίσης χαμηλότατου δανεισμός της χώρας και οι καλές ασφαλίσεις πείθουν όλο και περισσότερο τους Ελβετούς ότι δεν θαπρεπε να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Ελβετικό εμπόριο στηρίζεται κυρίως στην σχέση του με Γερμανία και πολύ λιγότερο ως ελάχιστα με την Κίνα. Στηρίζεται περισσότερο στις ανταλλαγές του με Αλσατία και Λομβαρδια παρά με Βραζιλία. Επίσης συμμετέχει στον ευρωπαϊκό φόρο αλληλεγγύης , σέβεται τις υποχρεώσεις της για το μεταναστευτικό και γενικά συμπεριφέρεται πολύ καλύτερα από αλλες χώρες όπως πχ οι ΗΠΑ που υπαναχωρούν συνέχεια από τις δεσμεύσεις τους . Κάθε μέρα γύρω στις 313787 Γάλλοι , Γερμανοί, Ιταλοί κλπ περνούν τα σύνορα της για ναρθουν να εργαστούν σ’αυτην.Και βέβαια αμείβονται πλουσιοπάροχα: 5011 ευρώ τον μήνα. Ως σήμερα πάνω από 727000 χιλιάδες Ευρωπαίοι εργάζονται στην Ελβετία Χαρις στις καλές συμφωνιες μεταξύ Βρυξελλών και Βερνης. Κι είναι πάνω σ’αυτο το σημείο που η ΕΕ πιέζει την Ελβετία να υπογράψει την θεσμική σύμβαση που θ’ανοιξει τον δρόμο για την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση . Οι Βρυξέλλες απειλούν ότι δεν θα υπάρξει πια στο μέλλον νέα σύμβαση . Όμως οι οικονομικοί Ελβετικοι παράγοντες δεν θέλουν να πάρουν το ρίσκο της εισόδου . Και το εντυπωσιακό είναι ότι πρωτοστατούν οι δυνάμεις της αριστερας στην Ελβετία εναντίον της ένωσης με την ΕΕ. Δυσπιστούν ως προς τις ικανότητες της Ευρώπης , ειδικά τώρα με την κρίση της, να προστατεύσει τις ασφάλειες και τα εργατικά δικαιώματα των Ελβετών κατοίκων . Το Ευρωπαϊκό προγραμμα της αυστηρής λιτότητας δεν γοητεύει αλλα αντιθετως φοβίζει τους Ελβετούς.Απο την άλλη η Ευρώπη πιέζει και λέει στους Ελβετούς ότι αν θέλουν ναχουν συμμετοχή στα καλά της Ένωσης πρέπει ν’αρχισουν να σκέφτονται την μελλοντική εισδοχή τους σ’αυτην αλλοιώς θα κοπούν οι ιδιαίτερες εμπορικές συμφωνιες και θα αποδυναμωθουν σιγά σιγά οι παληες . Ένα σκληρό μπραντεφερ εχει αρχίσει ανάμεσα στα δυο μέρη. Κάθε πλευρά προσπαθεί να κερδίσει χρόνο . Οι Βρυξέλλες πιέζοντας κι οι Ελβετοί καθυστερώντας όσο μπορούν , μέσα από” διαδικαστικές” δυσκολίες . Κι οι δυο τους όμως δεν μπορούν να μείνουν για καιρό σ’αυτην την κατάσταση . Η παγκόσμια κρίση χρειάζεται τολμηρές αποφάσεις οποιες και ναναι αυτές . Και η αναγκαία διαπραγμάτευση θα οδηγήσει σίγουρα και τα δυο μέρη σε υποχωρήσεις.

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης Φιλοσοφίας της Τέχνης , ποιητής, εικαστικός .