Apr 292020
 
Καλή Ανάσταση. Με την ευχή να βρούμε πάντα μέσα από τα συντρίμμια του παλιού μας εαυτό τον καινούργιο. Πολλές φορές κρύβεται στα θραύσματα του παλιού μας εαυτού. Σ’αυτό μπορεί να βοηθήσει η Ανάσταση. Να τα δούμε, να τ ανακαλύψουμε μέσα από το βλέμμα της . Καλή Ανάσταση λοιπόν με τρία νέα μου έργα των ημερών,στα πλαίσια του πνεύματος των Αγίων ημερων. Happy Easter with my 3 new drawings based in the spirit of the holy days.#ddavvetas
See translation
Apr 292020
 

Μόλις έλαβα το καταπληκτικό βιβλίο του μεγάλου Γερμανού ζωγράφου Rainer Fetting. Είναι το βιβλίο με τα έργα της έκθεσης του που θα γίνει σε 2 περίπου μήνες. Δίπλα είναι το κείμενο- αναλυση που έγραψα για την δουλειά του. Περήφανος γι’αυτό. Καλησπέρα σας.

 

 

 

 

 

 

 

 

Apr 172020
 
Η ασθένεια κι η νέα μας Πολιτικη ταυτότητα.
Γυρω μας από καθημερινούς ανθρώπους αλλά κι από τα επίσημα κρατικά χείλη το ερώτημα παραμενει: η πανδημία ενδεχομένως με την αύξηση της θερμοκρασίας το θέρος θαχει τελειώσει. Μπορεί όμως να επιστρέψει φθινοπωρο. Κι ακόμη χειρότερο σενάριο: αν τελικά δεν επηρεάζεται από θερμοκρασίες και δεν φύγει ο ιός ποτε;
Όλο αυτόν τον καιρό της Καραντινας μια από τις αιτίες που πολυακουστηκαν ηταν: η φύση εκδικείται. Την βασάνισαν εμείς οι άνθρωποι και αντέδρασε. Μια άλλη αιτία που επίσης ακούγεται με μεγάλη πειστικότητα ,είναι ότι ο ιός δεν είναι εκ φύσεως αλλά ειναι εργαστηριακός. Δηλαδη ξέφυγε ηθελημένα ή αθέλητα από ένα κινέζικο εργαστήριο στα πλαίσια του μικροβιολογικου πολέμου ΗΠΑ-Κίνας.
Και στις δύο περιπτώσεις είναι πολλοί που κατηγορούν την “Τεχνική” ( και το παιδι της την τεχνολογια), οτι αντιτιθεται στην φυση, οτι βιαζει την φυση. Κι ετσι μενουμε με το επι αιωνες ερωτημα Φυση η Τεχνικη; Ενα ερωτημα που απο την Αναγέννηση ως σημερα απασχολει φιλοσοφία,τεχνη,πολιτικη,επιστημη κλπ. Θεωρούμε κυριως λοιπον οτι πρέπει να προφυλασομεθα από την Τεχνική που είναι κάτι σαν εχθρός μας.
Η όλη πολιτική μας συνείδηση είναι χτισμένη πάνω σ’αυτήν την διαμάχη. Κι αφήνουμε έτσι την πολιτική εξουσία να εχει χτίσει μια ελίτ τεχνολογικής συνείδησης που ο κόσμος σνομπάρει ,στο όνομα της αναζητησης και της νοστσλγιας μιας φυσικής ” καθαρης” ζωής.
Μήπως όμως αυτή η στάση δεν αποδίδει πολιτικα; Μήπως στερεί τους πολίτες από την νέα πολιτική συνείδηση που αναπτύσσεται και τους αφορα;
Ας το δούμε.
Αν πάψουμε να βλέπουμε την Τεχνική και την Τεχνολογία σαν εχθρούς, αν δηλαδή τα δούμε αναπόφευκτο μέρος της οποιας προόδου της επιστήμης, μήπως τότε αντί να χουμε το εχθρικό δίπολο Τεχνική η Φυσική ζωή, υιοθετήσουμε το δίπολο Τεχνική και φύση, τεχνητη φυση ( artificial nature) ως αναπόφευκτο δίδυμο εξέλιξης της καθημερινότητας μας; Που σημαινει : Να είμαστε δηλαδή δρώντα υποκείμενα της Τεχνο-ζωης. Να γίνουμε φυσικές τεχνουπαρξεις.
Αν σκεφτούμε έτσι τότε δεν θα πολεμούμε την κάθε ασθένεια ως αποτέλεσμα του εχθρού Τεχνικη-τεχνολογια, αλλά ως φυσιολογικό μέρος της τεχνοζωης μας.
Σ’αυτήν την περίπτωση χτίζουμε μια άλλη συνείδηση, άρα και μια άλλη πολιτική ταυτότητα.
Η κατάκτηση της ύπαρξης της τεχνοζωης ως μέρος του εαυτού μας, δίνει στην ασθένεια πολιτική διάσταση. Εμείς δε ,θα την αντιμετωπίζουμε ετσι μέσα από την πολιτική τεχνοσυνειδηση μας.
Που σημαινει ,αντι να γυριζουμε την πλατη μας στην τεχνολογική εξέλιξη και να ονειροπολουμε φυσικούς παραδείσους, που πλέον δεν υπάρχουν ( εκτός αν αποφασίσουμε να ζήσουμε σε ερημονήσι η σε δαση, αν υπάρχουν πλέον, μακριά από τον κοσμο), θα μαστε συνεργοί κι απαιτητικοί πολίτες της τεχνοζωης. Τότε η ασθένεια δεν θα μας τρομάζει. Θα την αντιμετωπίζουμε χωρίς πανικό, ψύχραιμα, μέσα από την νέα πολιτική συνείδηση που Θα χουμε από την τεχνοζωη της οποίας είμαστε δρώντα στοιχεία.
Κι ακόμη κάτι αξιοπρόσεκτο. Δεν Θα χουμε μια εξωτερική συνείδηση, όπως έχουμε τώρα. Δηλαδη κάποιοι τρίτοι, έξω από εμάς ( κυβερνήσεις,οικονομικά συμφέροντα, μίντια,κλπ) μας πληροφορούν, μας τρομάζουν γιατί είμαστε αμέτοχοι της νέας τεχνο- πολιτικής και τους ακουμε ως πειθηνια αδαη οντα . Αντιθέτως, Θα χουμε μια εσωτερική συνείδηση, δηλαδή, μια πολιτική γνώση, που θα’ναι γέννημα μιας συλλογικής εμπειρίας .
Η ασθένεια έτσι θ’αντιμετωπιζετσι ,εκτός μεσα από ιατρικά μέτρα και ως πολιτική εσωτερική συνείδηση. Κι αυτό θα μας κάνει ενεργούς πολίτες πρώτης γραμμής γιατί θα είμαστε μέρος της τεχνοζωης κι όχι διχασμένοι εαυτοι σε πόλεμο Τεχνική η Φυσική ζωη;
Αν λοιπόν σκεφτούμε διαφορετικά, τότε η ασθένεια μπορεί ν’αντιμετωπιστει πολιτικά μέσα από την δύναμη της εσωτερικής συλλογικής συνείδησης. Αυτή είναι πλέον η βάση της νέας πολιτικής όπως εξελίσσονται παγκοσμίως τα πράγματα. Κι αυτής της νέας πολιτικής θα πρέπει ναμαστε συνειδητά μέρη έτσι ώστε να μην είμαστε στο περιθώριο αποφάσεων για την ζωή μας . Ναμαστε μέσα στον μηχανισμό. Ναμαστε εμείς οι ίδιοι ο μηχανισμός, ως πολιτικη συλλογικη συνειδηση, ως ενεργοι πολιτες ,που έχουμε μεγάλο μερίδιο στις πολιτικές αποφάσεις.
Δημοσθένης Δαββετας Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής κι εικαστικός.
Apr 102020
 
Η Αμπραμοβιτς κι η καραντίνα
Σε μια από τις γνωστές της Περφορμανς η Μαρίνα Αμπραμοβιτς κι ο τότε σύζυγος της Ουλαι, κάθισαν όρθιοι πλάτη πλάτη ακίνητοι, με δεμένα μεταξύ τους τα μαλλιά τους, επί 16 ώρες.
Αυτή η καθόλα εντυπωσιακή δράση δίδαξε με τον συμβολισμό της. Το μήνυμα της ακινησίας τροφοδότησε μια σειρά από ερωτήματα. Τι ήθελαν να πουν οι δύο εικαστικοι; Η ακινησία ήταν εγκλωβισμός, ήταν τέλος η μια νέα αρχή, μια νέα εκκίνηση;
Ο Όσκαρ Ουάιλντ έλεγε ότι η τέχνη καθοδηγεί την ζωή. Αν αποδεχτούμε αυτήν την θέση, τότε μπορούμε μέσω της δράσης των Ουλαι-Αμπραμοβιτς, να προσπαθήσουμε να δούμε κατω από μια άλλη οπτική την καραντίνα. Να μην την δούμε σαν εγκλεισμό αλλά σαν δημιουργική ακινησία.
Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι μενούμε σπιτι οχι παθητικα κι ανενεργα καταθλιπτικοι, αλλα μενουμε σπιτι ενεργά και μ’αισιοδοξια. Δηλαδή, εκτός του ότι μπορούμε να λύσουμε κάποια πρακτικά ζητήματα καθημερινότητας που ταχαμε πριν ,λόγω υποχρεώσεων,παραμελήσει, επίσης μπορούμε να μείνουμε κυρίως συντροφια με τον εαυτό μας. Τον παρατηρούμε, τον ξαναδιαβαζουμε, τον αναλύουμε και βέβαια σκεφτόμαστε πως να τον διορθώσουμε.
Είναι σίγουρο κι ήδη το χουμε διαπιστώσει ότι κάποιοι θα πουν ότι θα χουν πέσει σε κατάθλιψη, άλλοι ότι το “σύστημα” τους αποδυναμωνει για να μην μπορουν μετα ναβρουν την ενεργεια τους, άλλοι ότι θα μειωθούν συντάξεις και μισθοί και τόσα άλλα. Οσο και να υπαρχει καποιος προβληματισμος σ’αυτα, η ουσία είναι ,να μην παγιδευτουμε σε συνωμοσιολογια η μανιες καταδιωξεως. Οσο πιο ψύχραιμα γίνεται , να ερμηνεύσουμε την “ακινησία ” μας ως αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα. Για μια διαδρομή που θα ήμαστε προσεκτικοί όπως οι μαραθωνοδρόμοι .
Κι όχι να δούμε την “ακινησια” ως τέλμα.
Αν περιμένουμε από άλλους να μας ξεβαλτωσουν τότε δεν θα υπάρξει πρόοδος. Η “ακινησια” όπως και στις θρησκείες η την φιλοσοφία να γίνει η κάθαρση μας, έτσι ώστε πιο ελαφρεις με μεγαλύτερη αντοχή κι ενέργεια να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή.
Δεν μπορεί καμμία εξουσία η σύστημα να μας αποκοιμησει αν μετατρέψουμε την ακινησία ως αφετηρία εκκίνησης όπως γίνεται με τους δρομείς μεγάλων αποστάσεων καθως ξέρουμε στους αγώνες στίβου.
Η νέα μας εκκίνηση να μας κάνει εκ νέου ενεργούς πολίτες, φορείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και υποχρεώσεων, ενεργούς πατριώτες, που θα υπερασπιστούμε με καθαρό μυαλό την χώρα μας, το περιβάλλον, την πολιτιστική μας ταυτότητα, τις εθνικές μας ρίζες.
Η νέα μας εκκίνηση, να μας ωθήσει στον σεβασμό του εαυτού μας και των άλλων, στον σεβασμό του διαφορετικού και του αλλογενους, να μας ωθήσει να γίνουμε διεκδικητές των καλύτερων συνθηκών για την υγεία μας, να στηρίξουμε τους αδύνατους, ν αναπτύξουμε ισχυρό αίσθημα αλληλεγγύης, να γίνουμε ενεργοί πολίτες, ενεργοί διεκδικητές νομοσχεδίων για οικονομική δικαιοσύνη, κοινωνική ισορροπία, άρνηση των αδικιών.
Τόσα και τόσα μπορούμε να κάνουμε χρησιμοποιώντας την δημιουργική ακινησία της Καραντινας. Από την ακινησία να προέλθει η δυναμική μας για πάθος προς την ζωή, κι όχι γι’αρνηση και παθητικότητα.Να ενεργοποιηθεί εκ νεου η ανθρωπιά, το όνειρο ,η προσωπικη κι η κοινωνικη μας βελτιωση.
Ο ιός προσβάλει όπως λένε οι αρμόδιοι γιατροί το αναπνευστικό μας σύστημα. Δηλαδή προσβάλλει τον μηχανισμό ζωής μας . Γι αυτο θελουμε να τον νικησουμε. Ακολουθώντας τους κανόνες υγιεινής που προτείνουν οι γιατροί, απλά ακούμε τους κανόνες της επιστήμης. Όμως δεν μένουμε εκεί, δεν μένουμε ακίνητοι εγκλωβισμένοι. Το αντίθετο στην ακινησία προετοιμαζόμαστε, να βρούμε μια νέα αναπνοή, μια νέα δυναμική των πνευμόνων μας και του αναπνευστικού μας μηχανισμού, που την είχαμε πάντα μέσα μας και τώρα λόγω συνθηκών ξύπνησε και την βρήκαμε.
Ας μην ακουμε μονο τους χρηματοπιστωτικους συμβουλους που συχνα ξεχνουν τις ψυχικες κι εσωτερικες αναγκες των ανθρωπων. Ας ακούσουμε και τους καλλιτέχνες και τους πνευματικούς ανθρώπους που ξέρουν να ξεκλειδώνουν τους μηχανισμούς της γόνιμης αυλότητας και της πνευματικης γονιμοτητας.
Ας ανοίξουμε τ’αυτιά μας, στην τέχνη, ας ανοίξουμε την καρδιά μας σ’αυτήν. Κι ας θυμηθούμε τα λόγια του σπουδαίου ποιητή Φερνάντο Πεσσόα που έλεγε ότι, το γεγονός ότι συνεχίζει πάντα να υπάρχει η τέχνη, είναι η τρανταχτή απόδειξη ότι η ζωή από μόνη της δεν φτάνει.
Δημοσθένης Δαββετας Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής,εικαστικός.